Afspraak neuroloog en de lumbaalpunctie

Antoinet

Een nieuwe update na haar MRI scan van de hersenen. Er is meer onderzoek nodig. Het volgende hoofdstuk in het verhaal van Antoinet. Een afspraak met de neuroloog en dan ook nog die lumbaalpunctie. Wie heeft daar geen hekel aan?

Afspraak neuroloog en de lumbaalpunctie

Een nieuwe update na haar MRI scan van de hersenen. Er is meer onderzoek nodig. Het volgende hoofdstuk in het verhaal van Antoinet. Een afspraak met de neuroloog en dan ook nog die lumbaalpunctie. Wie heeft daar geen hekel aan?

11 september. 9-11. Een zwarte dag in de wereldgeschiedenis. Nu ook in mijn persoonlijke geschiedenis. De afspraak bij de neuroloog. Vreemd genoeg was ik grotendeels uit mijn dip, redelijk positief was ik wel. Ik was immers niet gebeld.

"We hebben op jouw hersenen meerdere plekjes gezien. Plekjes die doen vermoedden dat je toch al wel meer klachten gehad moet hebben."

BAM! De klap kwam hard binnen. Natuurlijk wist ik wel wat dat betekende. Ik had mijn huiswerk wel gedaan.

"Ik denk dat de kans groot is dat je Multiple Sclerose hebt. Om dit te bevestigen, moeten we een lumbaalpunctie doen."

BAM! Nog een klap...

Hier was ik al zo bang voor. Thuis heb ik nog geroepen, wat er ook gebeurd, dan maar geen diagnose, maar zo´n punctie, dat durf ik niet.

"Dat is een ruggenprik waarbij ze hersenvocht afnemen, dat durf ik niet!"

Tranen met tuiten ineens.

"Het is niet zomaar een vermoeden," zegt de neuroloog. "Het is ook niet niks waar we het over hebben. Ik heb die diagnose nodig als we gaan behandelen."

Ze kwam terug met Valium. Wat een heldin!

17 september. Wat ben ik bang. Zo bang. Fabian nam ook vrij natuurlijk en onderweg naar het ziekenhuis was ik zo aan het huilen, zo bang was ik. Hele dikke ogen. "Had je geen zonnebril mee kunnen nemen?" vraagt hij. Eenmaal voor de ingang pakt hij me vast en zegt: "Ik ga niet naar binnen met jou, ik ga jou hier zo niet dat onderzoek laten doen. Dan doen ze het maar een andere keer."

Ik weet dat ik die volgende keer, er net zo erg aan toe zal zijn. Dus ik ga vandaag. Ook de verpleegkundige op de interne dagbehandeling had het idee dat ik het niet zou trekken. Ze stelde voor iets kalmerends te halen. Ze kwam terug met Valium. Wat een heldin!

Dagen die ik in de afgelopen 34 jaar nog niet heb meegemaakt.

De lumbaalpunctie ging goed. De neuroloog is een geweldige man. "Je bent sterker dan je denkt." zei hij. Nog wat adviezen voor thuis en ik mocht na een uur plat liggen naar huis van de verpleegkundige.

Daarna volgenden 5 ellendige dagen. Dagen die ik in de afgelopen 34 jaar nog niet heb meegemaakt. Vijf dagen plat liggen omdat je gewoon niet anders kan. Vreselijke hoofdpijn als je maar iets omhoog komt. Zo misselijk als je omhoog komt dat je niks binnen kunt houden. Vijf dagen afzien en dan is het over. Wachten op de uitslag.

Drie weken wachten...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Angelique schreef:

    Heel herkenbaar. Begin januari alles in 1 gehad. Eerste uitvalsklachten, eerste afspraak neuroloog die onverwachts een MRI maakt met daarop meerdere ontstekingen en dan gelijk te horen krijgen dat je waarschijnlijk MS heb, hier totaal niet op voorbereid, dacht even naar de neuroloog en weer naar huis… niet dus. twee dagen later lumbaalpunctie, en om eerlijk te zijn vond ik die enorm meevallen, diezelfde avond al gelijk aan de prednison. En ipv na drie weken de uitslag mag ik nog mooi wachten tot 16 maart… zo frustrerend.
    Oh en die verschrikkelijke hoofdpijn! Gelukkig is dat maar even 🙂

  • Jolanda schreef:

    Zeer herkenbaar.
    Was dan ook zeer huiverig om in het MS centrum een 2e LP te laten doen.
    Maar zo verschillend mensen zijn zo verschillend was de 2e.
    Bij de 1e veel klachten, alsof ik getrappen was door een paard , zo weinig tot niet geen klachten bij de 2e.

    • Antoinet schreef:

      Wat een geluk. Toch durf ik het risiconooit meer te lopen. Ik vond het de naarste ervaring uit mijn leven. Niet de punctie an sich. Daarna….

  • Jeanne schreef:

    Lumbaalpunctie hoeft niet zo dramatisch te verlopen. Nadien helemaal geen last van gehad.

  • Hilda schreef:

    Voor mij nooit meer een lumbaalpunctie wat er ook gebeurt. Het was vreselijk!
    Mijn familie maakte een grapje;
    Wat nou als ze het laten vallen?
    Dan moet je opnieuw.
    Ik zei; Echt niet!

  • Harriette schreef:

    Zo herkenbaar!
    De angst voor elk onderzoek, je telkens over moeten geven aan de artsen , pfff

    Sterkte xxx

  • MS en kinderen

    Op de vraag of er mensen zijn die hun verhaal willen delen over de diagnose MS en kinderen, krijgen we de vraag van Gonny of zij haar verhaal mag delen. We laten Gonny... › Lees meer

    Ik ga op reis en neem mee… (deel 1)

    Maud vertelt ons over haar reis naar Nepal en wat dit voor haar heeft betekent. Met een kersverse diagnose MS op zak en een super snelle medicatie keuze vertrekken dez... › Lees meer