Afgestudeerd met MS!

Saar Vleugels

MS & Studie

Gepubliceerd: 20 juni 2016

Twee dagen voor de officiele startdag van mijn bachelor kreeg ik een mokerslag. Die dag kroop er een MonStertje op mijn rug, legde zijn armen stevig om me heen en liet mij niet meer los. We hebben samen een ruwe weg afgelegd, hij en ik.

Afgestudeerd met MS!

Samen racen naar het einde, want wie ging winnen wist ik toen nog niet. Om ter snelst en om ter slimst. Het was een ruwe race, met veel vallen, geduw en getrek. Als ik dacht dat ik aan de leiding liep, trok hij me terug naar achter. Als hij mij voorbijstak, strekte ik mijn been zodat hij recht op zijn gezicht viel.

Samen, maar niet vrijwillig.

Een paar keer ben ik diep in een dal gevallen, terwijl mijn MonStertje mij uitlachte van hoog boven mij. Dagen met opstoten, scans en slechtnieuwsgesprekken in combinatie met presentaties, examens en testen. In de voormiddag horen dat je medicatie niet werkt, in de namiddag een presentatie in de klas geven en doen alsof alles oké is. Ik heb het allemaal meegemaakt. Het was absoluut niet eenvoudig, maar ik heb me niet laten doen. Met alle kracht die ik had, kroop ik steeds terug omhoog naar de weg die ik moest volgen, borstelde het stof van me af en liep met een grote kracht en snelheid weer verder.

Soms leek het racen wel eerder een dans. Een wals. Maar echt sierlijk was het niet. Ronddraaiend en duizelend samen op weg naar het einde, waardoor ik af en toe de route was kwijt geraakt en verloren was gelopen. Er waren momenten dat ik dacht dat de eindstreep zo ver leek, dat die onmogelijk te behalen was en dat de moed heel ver te zoeken was.

Dat MonStertje deed enorm veel moeite om mij te kunnen diskwalificeren uit de race. Maar toen de finish steeds dichter en dichter kwam, begon ik steeds harder en harder te lopen en te vechten. Ik wil, kan en zal mijn diploma halen. Lopen, lopen, lopen totdat ik plots de eindstreep overliep. Met tranen van geluk doorbrak ik eindelijk het finishlint. Ik kon het niet geloven! Ik had de eindstreep gehaald!

Vijf jaar is een lange periode om de hoop op een diploma en je doorzettingsvermogen niet te verliezen, zeker met een MonStertje van een MS op je rug. Maar als ik Florence + The Machine even mag quoten: “It’s hard to dance with a devil on your back, so shake him off”

And I did!

Nu is het tijd voor een nieuw hoofdstuk in mijn leven en liefst eentje waarbij ik rekening kan houden met mezelf, mijn lichaam en het MonStertje. Want hoe hard ik ook heb gelopen, hij haalt me steeds weer in, springt op mijn rug en is steeds in de buurt. Het zal altijd “mijn MonStertje en ik” zijn. Dus doen we het samen.

Samen, maar niet vrijwillig.

Liefs,

Saar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Thom Damen schreef:

    Geweldig van harte gefeliciteerd met deze persoonlijke overwinning bied perspectief voor het verdere verloop van je toekomst, hoe dan ook

  • Henk Pas schreef:

    Hallo Saar
    Respect dat je, ondanks het MonSter toch je studie hebt afgerond. heb zelf ook zo’n ***** MonSter op bezoek dus ik kan me wel een klein beetje een voorstelling maken van je strijd. Veel succes met je verdere plannen.
    Grtz Henk

  • MS & stress (deel drie)

    Jolanda van der Meer

    We zijn aangekomen bij het derde deel van het verhaal van Jolanda. Kan ze haar broer nog redden en hoe manifesteert de MS in haar lichaam en leven? Lees mee... › Lees meer

    MS Eet Anders Experiment

    Linda

    Linda Schreuder (38 jaar) volgde een eet programma. De resultaten voor Linda zijn opmerkelijk en geven een positieve kijk op het MS Eet... › Lees meer