Afgekoeld, onderkoeld, opgedroogd!

Eerder publiceerden wij het verhaal van Tine. Zij heeft kennis gemaakt met de Wim Hof methode. Deze man – ook wel de Ice Man- genaamd heeft wetenschappelijk aangetoond dat koude in combinatie met ademhalingsoefeningen iets teweeg brengen bij immuunziekten. Tine is hierdoor geïnspireerd geraakt en vertelt Platform MS het vervolg. Zowel in de zomer als winter zwemt Tine ’s ochtends vroeg. Eerst oefeningen en ademen en dan plons het water in. Na die eerste meters komt het heerlijke gevoel.

 “De dag dat ik naar zijn workshop ging bemerkte ik dat zijn ademhalingsoefeningen veel energie gaven. “

De Iceman, Wim Hof, kwam 3 jaar geleden onverwacht in mijn leven. De dag dat ik naar zijn workshop ging bemerkte ik dat zijn ademhalingsoefeningen veel energie gaven. Dat ben ik blijven doen tot op de dag van vandaag. Op de een of andere manier kost het me geen moeite.  Iedere ochtend nog voor ik ben opgestaan een half uur ademhalingsoefeningen te doen.

Ik weet niet meer hoe het kwam maar vorig jaar kwam ik met Michiel Menting, instructeur van WHM( WimHofMethode), in aanraking. Hij is in de zomer iedere zaterdag in Zandvoort actief en in de winter in het Wed in de Kennemerduinen. Deze activiteit is heel laagdrempelig, je hoeft je niet aan te melden. We beginnen met ademhalingsoefening, dan meditatie, d.m.v. in badpak/ zwembroek rondlopen en daarna in ijsbad of het Wed. Ik ben diverse keren naar Zandvoort geweest en vond het ’n prettig samenzijn! Ik kreeg er duidelijk energie van.

Deze zomer nam ik mezelf voor om in het nabij – 300 meter van mijn huis – gelegen meertje te gaan zwemmen. Het moest eerst iets kouder zijn! Op een dag, begin september, toen het water nog 20 graden was kwam mijn vriendin/ buurvrouw vragen of ik zin had om mee te gaan zwemmen. Ze vertelde erbij dat ze van plan was dit voorlopig meerdere keren per week te doen.

Briljant, weg alle smoezen, weg alle bezwaren, pluk de dag, gaan met die banaan. We togen naar het meertje en nu 7 weken later en het water is nu 14 graden, voel ik me iedere morgen het gelukkigst in het water. Iedere morgen nadat Mart is opgestaan om 7.00 uur begin ik te zuchten en werk ik aan mijn ademhalingsoefening. Dan kijk ik nog even alle ellende van de wereld en hijs me in mijn badpak.

“Dan komt het moment suprême dat ik me op de met ganzenpoep besmeurde steiger moet laten zakken om daarna met mijn voeten in het water, me zit af te vragen wat ik nu zo fijn vind aan het winter zwemmen!”

Met ’n handdoek met klittenband om mijn bovenlijf, mijn fleecejasje en mijn gewatteerde benenzak om mijn benen rijd ik op de scootmobiel naar de Westbroekerplas. Ik parkeer mijn Scoot dichtbij de steiger en ga even wat oefeningen doen, zodat ik warm het water in kan. Tot dan is mijn zin groot om het water in te gaan. Dan komt het moment suprême dat ik me op de met ganzenpoep besmeurde steiger moet laten zakken om daarna met mijn voeten in het water, me zit af te vragen wat ik nu zo fijn vind aan het winter zwemmen!

Kijkend naar mijn handen vol met ganzenpoep, besluit ik om het fijn te vinden en om me in het water te laten zakken. Ik kies ’n plekje waarvan ik weet, dat als ik me heb laten zakken, het water tot over mijn schouders reikt. In eerste instantie moet ik erg naar adem happen, als mijn vriendin mee gaat, hoor ik vaak haar oehhhh, broehhoe galmen over de plas, zodat alle ganzen en eenden het hazenpad kiezen en luid meedoen. Wanneer ik alleen ben probeer ik zo zacht mogelijk te zwemmen, zodat de eendjes en futen op enkele meters afstand mee zwemmen. Na 10 meter gezwommen te hebben begint het heerlijke gevoel. Heerlijk tintelen en me vredig voelen. Ik heb dan het gevoel uren te kunnen zwemmen zonder moe te worden. Omdat ik gelezen heb dat je niet langer in het water mag dan het aantal graden dat het water is moet ik verstandig zijn. Ik keer om wanneer ik ter hoogte van de bruine flat ben. Dat is wel iets langer dan 14 min, maar omdat het zo fijn is mag dat van mij.

Als ik weer terug ben bij de steiger heb ik nog helemaal geen zin om eruit te gaan. Ik loop net zo lang langs de steiger tot ik op ’n steen kan staan, totdat ik nog tot kniehoogte in het water sta. Ik spat het water, dat nu lauwwarm voelt, op de steiger zodat de ganzenpoep ervan af spoelt. Wanneer ik weer bij Scoot sta heb ik het nog helemaal niet koud. Plichtgetrouw droog ik me af en doe mijn badpak uit. Ik wikkel me in de handdoek en mijn jasje. Daarna rijd ik vriendelijk groetend langs verbaasde mensen, die met mutsen en wanten aan, hun honden uitlaten.

Thuis maak ik nog even bewegingen zodat ik wat opwarm, want ik begin dan te voelen dat ik goed afgekoeld ben. Deze uitstap heeft er tot nu toe in geresulteerd dat ik niet meer incontinent ben en ik complimenten krijg dat ik er zo energiek uitzie, precies zoals ik me voel! Ik gun me dit uitje zo lang mogelijk en ben benieuwd wat ik dan kan melden over de uiteindelijke resultaten t.a.v. de ms!

Tine Leewens

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.