Adem in, adem uit

Hennie Klomp

MS & Acceptatie

Gepubliceerd: 7 februari 2020

Al een tijdlang wil ze schrijven en tegelijkertijd heeft ze niet kunnen schrijven. Geen titel kunnen bedenken, niet weten waar te beginnen, de quote op deze foto is nu helemaal passend. Vandaar een foto van een door Hennie gemaakt schilderij. Er gebeurt zoveel dat ze niet eens wist wat te schrijven. Lekker vaag he ;-) . Niet vaak zit ze om schrijfmateriaal verlegen en nu, domweg tijd voor haarzelf nodig. Tijd om dingen te laten gebeuren, voelen, er te laten zijn zoals ze zijn.

Adem in, adem uit

Zowel op rug gebied als persoonlijk gebied is zoveel gaande, tranen en verdriet gaan hand in hand met vreugde en dankbaarheid. Soms moet je even stilstaan. En dat is nu. Stilstaan bij mijzelf. Op gebied van mijn rugpijn heb ik mijn laatste stukje hoop los moeten laten, de injecties op de si gewrichten hebben deze keer niks gedaan. Helemaal niks. Ik was er zo van overtuigd dat er weer een periode zou komen met minder pijn. En die kwam maar niet.

Kiezen voor jezelf is soms eng en toch zo nodig

Natuurlijk was er twijfel in mijn achterhoofd, de vorige keer zijn ze ook pas heel laat gaan werken. Dus nu de vraag, had ik een betere periode van mijzelf, zijn het wel de injecties geweest? Niemand die daar duidelijkheid kan geven denk ik. Zoals mijn chirurg ooit al zei, we kunnen heel veel, en aan de andere kant kunnen we heel weinig. Tja, zo waar. Ook mentaal merkte ik daarin even weer een terugslag. Huilerig, stiller, toch een domper en toch weer verwerken.

Ik probeer het wat los te laten, het is hoe het is, ik laat het bij de pijnpoli wat ze nog in petto hebben, en zie voor mijzelf wel waar het eindigt. Mijn leven gaat verder. Ik heb voor mijzelf besloten dat ik niet meer stil wil staan. Voor zover dat mogelijk is natuurlijk. Al eerder die keuze gemaakt natuurlijk, ik ben niet voor niks aan de studie begonnen.

Ik heb een gesprek gehad met iemand van het WMO en grijp aan in wat ze voor mij kunnen betekenen. Voor mij een mega stap, want hulp is/was altijd voor anderen. Ik redde mijzelf wel. Natuurlijk een stuk schaamte wat ik voorbij moest, bergen over, hulp vragen is en blijft oh zo moeilijk. Voor een ander weet je het zo goed, maar o wee als het jezelf aangaat. En ook behoorlijk confronterend dat het toch 'echt' is.

Hopelijk kan mijn wereld weer wat groter worden

Er lopen aanvragen voor taxivervoer en er wordt bekeken met een ergotherapeut met welk (vervoers)middel mijn wereld weer wat groter kan worden dan alleen die rondjes door het dorp lopen. Autorijden en fietsen gaat helaas niet meer. Doodeng, en tegelijkertijd trots op mijzelf. Ik wil een stuk zelfstandigheid terug, voor hoever het mogelijk is. Afwachten wat daar uitkomt, daar kan ik nu weinig over loslaten. Dat ik de stap heb gezet is al heel wat.

Ook op andere gebieden is veel gaande, ook daarin vreugde en verdriet. Moesten we een paar weken terug vrij onverwachts onze lieve kat in laten slapen, wat een verdriet, zo mogen we over een paar weken een kleine pup verwelkomen. Zoveel zin in, weer plezier en nog meer liefde in huis. Nog een paar weken wachten, maar we blijven regelmatig op de hoogte hoe het met onze pup gaat.

Daarnaast heb ik weer iemand moeten loslaten die mij heel, heel erg dierbaar was. Verdriet, tranen en toch ook een gevoel van dankbaarheid voor wat er is geweest. Bijna niet uit te leggen, en dat hoeft ook niet, dat is voor mijzelf. Tjonge, het lijkt wel het jaar van loslaten, rouwen. En aan de andere kant die dankbaarheid voelen, zo intens. Sinds ik stappen zet, keuzes maak, zit ik in een flow. Zelf word ik ook geholpen om te groeien en ik geniet van het leerproces. Alles komt in beweging.

Dingen beginnen op hun plek te vallen

Ik leer eindelijk wat voor mij belangrijk is, niet altijd denken, 'wat zal een ander wel niet denken'. Luisteren naar mijn gevoel, voelen wat ik nodig heb. En tuurlijk is het vaak eng, kiezen voor jezelf is soms eng, en toch zo nodig.

Er gebeurd zoveel waarvan ik zeg, toeval bestaat niet, dit heeft zo moeten zijn. Dingen beginnen op hun plek te vallen. Ik voel steeds meer dankbaarheid voor wat ik wel heb. Fijne mensen om mij heen, een studie waar ik zoveel uithaal. Mijn eigen groeiproces. Mijn doel wat ik zelf wil gaan doen wordt steeds helderder. En dat is zeker op gebied van mensen helpen. En ja, alles gaat met vallen en opstaan.

Ook ikzelf mag nog veel leren, maar ik geniet van het leren, zoals ik ook geniet van het schrijven. Op één of andere manier heb ik groeihonger, uhhhh, geen idee of dat woord bestaat😆. Tranen vloeien er veel, stopte ik ze voorheen snel weg, ik laat ze er nu zijn. Ze mogen er zijn, het is hoe het is. Het voelt als kiezen voor mijzelf, op alle fronten. En tussen de tranen door het gevoel van dankbaarheid. Het leven kan soms zo verdrietig zijn, en als je het kan zien, toch ook weer zo mooi. Heerlijke warrige blog deze keer he, precies zoals mij voel, warrig😅❤️

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schuytgraaf

Marloes Heemskerk

Verfvingers, Albert Heijn, relaties en verhuizen. Het komt allemaal aan bod in het verhaal van Marloes. Door haar derde verhaal zijn wij iets meer fan geworden van Mar... › Lees meer

De MRI-scan

Paula Smit

Een onderwerp welke regelmatig wordt benoemd bij MS; de MRI-scan. Voor sommigen een hel. En voor anderen een uurtje rust met heerlijke muziek op de achtergrond. Het is... › Lees meer