Accepteren

We zijn inmiddels beland bij het twintigste verhaal van Annelies! Wij zijn enorm trots dat Annelies zo fanatiek haar verhaal deelt.
Lees snel mee met het nieuwe verhaal van Annelies. Een verhaal over accepteren. Kop in het zand? Of toch gewoon accepteren?

Ik loop wel eens tegen iets aan, maar leer daar dan alleen maar van.

Inmiddels heb ik nu 2 jaar de diagnose MS. Het eerste wat je hoort als je de diagnose krijgt is probeer het te accepteren…. tja wat is eigenlijk accepteren? Hoe moet je een ziekte accepteren, waarvan je niet weet hoe de ziekte gaat verlopen? Waarvan de toekomst onzeker is. Je moet het accepteren, het een plekje geven en er mee om weten te gaan. Maar dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik accepteer dat ik MS heb maar ik accepteer niet dat mijn toekomst daardoor onzeker is. Nou ja, laat ik het zo zeggen; ik heb me er bij neergelegd dat ik MS heb. De letters MS heb ik geaccepteerd en daar is denk ik ook alles mee gezegd. Accepteren is ook iets los laten en dat heb ik toch wel gedaan, ik heb het los gelaten. Niet uit zwakte maar om verder te gaan met mijn leven en er niet in blijven “hangen” dus heb ik het misschien dan toch geaccepteerd?

Maar ik wil niet dat de MS de overhand krijgt en het voor het zeggen krijgt.

Ik weet dat door de MS ik een keer tegen een moment aan kan lopen dat ik niet alles meer kan zoals ik graag zou willen. Af en toe vraag ik nu al te veel van mezelf. Maar ik wil niet dat de MS de overhand krijgt en het voor het zeggen krijgt. Ik wil het nog voor het zeggen hebben. En alles nog graag doen zoals ik het wil doen. Ook al kost me dat een hoop energie en gaat het soms gepaard met veel pijn. Ik neem dat maar op de koop toe. Ik kan nog heel veel zelf al is het soms dus wel met een stapje terug, maar ik kan het nog en doe het nog. Het is met vallen en opstaan, zoals alles in het leven is. Ik val 4 treden naar beneden maar ik ga er weer 5 omhoog.

Doordat ik er positief in sta denk ik dat dat me op de been houd, maar door mijn koppigheid, een Friese stijfkop 😉 kan ik moeilijk iets uit handen geven. Ik ben eigenlijk ook wel een beetje een perfectionist. En ik denk dat die koppigheid en perfectionisme ook wel een struikelblok zal zijn voor de toekomst. Ik kom het nu al wel eens tegen. Dat ik soms te eigenwijs ben om toe te geven dat het af en toe niet lukt zoals ik het graag zou willen. En eigenlijk ook aan mezelf moet denken en toch echt iets uit handen moet geven. Maar dan lever ik wat in en dat beangstigt mij.

Dat je eigen lichaam je af en toe behoorlijk in de steek laat. En daar aan toe moet geven.

Ik ben nog jong, wil niet nu al om hulp vragen. Ik word daar wel een beetje verdrietig van. Dat ik de regie kwijt raak over mijn eigen lichaam. Dat je eigen lichaam je af en toe behoorlijk in de steek laat. En daar aan toe moet geven.

Ik heb heel veel geluk met mijn naasten die, zonder dat ik er om hoef te vragen, best wel veel voor me doen en er rekenschap mee houden. Daarom heb ik tot nu toe eigenlijk ook nog niks te klagen.

Zal dit dan het plekje geven zijn of is dit struisvogelpolitiek?

Tot nu toe weet ik er wel redelijk mee om te gaan. Je zult mij niet horen zeggen dat ik er 100% mee om weet te gaan maar ik kan het nu nog aardig doseren. Ik loop wel eens tegen iets aan, maar leer daar dan alleen maar van.

Zal dit dan het plekje geven zijn of is dit struisvogelpolitiek? Net alsof doen dat het er niet is, dat is toch het makkelijkste wat er is.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

  1. Ik heb mijn auto in ‘ moeten’ leveren puur omdat ik voelde dat ik er met me hoofd te weinig bij was op de weg! Knap beschreven struisvogel of accepteren het is idd altijd een vraag die blijft. Ben zelf ook een zeer goede ms patiënt( woorden van de neuroloog) maar elke inlevering is nieuwe acceptatie. Bedankt voor je verhaal! Zet m op met je positiviteit Grt Maaike

  2. Ik blijf het GEWELDIG vinden hoe jij met je ziekte omgaat als ik weer een verhaal van jou heb gele zen dan geeft mij dat moed om er tegenaan te gaan .ik heb gelukkig geen M S maar andere dingen wat natuurlijk ook komt omdat ik 71 jaar ben ,maar even zo goed moet de knop zo af en toe ook om ,en het positieve daar moeten we ons aan vast houden Annelies bedankt voor je “mooie ” verhaal .

  3. MS is constant het bijstellen van je eigen kunnen, telkens weer je grenzen leren kennen en ondervinden. Bij elke stap achteruit opnieuw een rouwproces en weer opnieuw het zonnetje vinden, zodat je bij elke stap achteruit, toch iets positiefs eruit weet te halen.

    Hou dat vast!

    Knuffel van een ppms’er die flink snel achteruit gaat!

  4. Helemaal mee eens! Hoezo accepteren dat er misschien dingen niet meer kunnen? Veel dingen zijn nog wel mogelijk en zo lang dat nog kan, doe ik het ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *