Accepteren

Soms raak je geïnspireerd door een zin, schilderij of iets anders. Voor Tine was het een boek. De “helende kracht van acceptatie” van Annemarie Postma gaf Tine net dat stukje inspiratie toen zij het nodig had.  Daarom deelt Platform MS met jou, hoe dit boek Tine door een lastige periode heen helpt waarin de MS weer opspeelt.

“Doch de titel: “De helende kracht van acceptatie” van Annemarie Postma, irriteerde me.”

Al eerder schreef ik over mijn haat/liefde verhouding met het woord ‘accepteren’ ! Om dan nog maar niet te spreken over het begrip ‘loslaten’! In mei speelde de MS weer eens op! Doodmoe en ik had het gevoel dat mijn benen in de fik stonden! Bah, nu wist ik weer waarom MS ’n rot ziekte (alsof er fijne ziektes zijn!) genoemd wordt. Na 2 weken vond ik het weer mooi geweest. Het bed ging kuilen vertonen en ik kreeg nog net geen doorlig plekken.

In mijn slaapkamer staat ook de boekenkast, ik was te moe om te lezen, maar ik kon zo langzamerhand de titels van de ruggen van de boeken wel dromen. Eén boek bleef naar me lonken, was dat omdat het ’n geleend boek was waaruit ik  tot dan toe 70 bladzijden gelezen had?  Doch de titel: “De helende kracht van acceptatie” van Annemarie Postma irriteerde me. Aan de andere kant een half jaar geleden, toen ik het boek pas in huis had en er een paar bladzijden van gelezen had, fascineerde hij me. Wat dan, hoe dan? Na een poosje gekeken te hebben, heb ik toch het boek uit de kast gehaald en naast mijn bed gelegd. Wel fijn zo’n nachtkastje, hoef je niet meer tegen dat boek in de boekenkast aan te kijken.

Om tot rust te komen ging ik naar de camping, alleen. Dan kon ik ontdekken of ik goed bezig was met het revalidatieprogramma dat ik voor mezelf bedacht had: gedurende één uur, één intensief gesprek op een dag was het maximum. 3 keer per week sporten met een basisprogramma in overleg met de sportbegeleider (beginnen met 3 keer 10 min oefenen, met tussendoor minstens 5 minuten rust).

Na 3 dagen op de camping had ik de limit, iedere dag, van 1 uur per dag ruim overschreden (veel te gezellig) en was ik terug bij af, doodmoe en kon eigenlijk alleen maar slapen en huilen. Na de dag van slapen en huilen, zag ik Annemarie liggen. Ik besloot het boek open te slaan, wetend dat ik er niet meer dan 1 á 2 bladzijden uit hoefde te lezen. Het eerste wat ik las toen ik het boek op een willekeurige bladzijde opensloeg was: oefening in loslaten! Ze maakte me bewust van de doe-modus en de zijn-modus! Ik ben ook altijd aan het gaan en plannen en bedenken ‘dan moet ik’ en ‘dan ga ik’.

“oh jee daar ging ik weer! Ik pak het boek er weer bij.”

“Stop met plannen van meerdere afspraken en kies bewust voor één ding. De volgende stap is om de toekomst en het verleden los te laten en opmerkzaam te zijn wat hier en nu gebeurt.” zegt Annemarie . Dat was een makkelijke oefening: in het zonnetje, voor de caravan! Ik legde het boek weg en richtte me op het hier en nu! Hé, daar kwam de grasmaaier aan, wat schijnt het zonnetje lekker, beetje warm is het wel, in de schaduw, wat zal ik gaan eten, direct naar de winkel, oh jee daar ging ik weer! Ik pak het boek er weer bij.

Er wordt een fragment beschreven uit de documentaire Buddha’s lost children van de Nederlandse regisseur Mark Verkerk een scène over ‘loslaten’. Op een zeker moment gaat het paardje van een jonge monnik dood. Hij is ontroostbaar, zit te huilen bij het dode paard en knipt een stukje van de manen af om te bewaren. Zijn boeddhistische meester leert hem dat wat hij doormaakt de belangrijkste boeddhistische les is: het omarmen van de voortdurende vooruitgang, vernieuwing en dus de vergankelijkheid van het leven. Loslaten doe je door een bepaald gevoel juist toe te laten!

Ik was dus niet verkeerd bezig om mijn boodschappen te bedenken. Hier kon ik weer een paar dagen mee verder! Iedere dag lees ik weer één of een halve bladzijde. Ik voel zoveel rust. ’s Morgens word ik energiek wakker en heb de neiging om te plannen voor die dag.  Ik pak Annemarie er dan maar weer bij en lees een stukje waarin ze haar zienswijze deelt en toelicht: je zoektocht is altijd het vermijden van dit moment( pag 160)! Ze zegt daarover: hoeveel mensen ken je niet die van lezing naar lezing gaan, van cursus naar cursus, boek naar boek, inzicht na inzicht aannemen zonder dat er iets wezenlijks in hun leven verandert, zonder dat ooit die echt frisse wind begint te waaien? Toch kan deze zoektocht waardevol zijn. Niet omdat je zult vinden wat je zoek, maar omdat je er door gaat inzien dat het je ook niet brengt wat je verwacht.

Annemarie heeft zelf een dwarslaesie en heeft daardoor al vroeg geleerd wat ze kan leren van het hier en nu. Ze heeft veel gesprekken gevoerd met allerlei mensen en heeft deze geciteerd in het hele handzame mooi gebonden boekje. Voor mij heeft ze de bijbel geschreven die nu op mijn nachtkastje ligt. Omdat ik het zo makkelijk kan pakken om me de weg voor die dag te wijzen. De weg die in mezelf zit en zo persoonlijk is!

Annemarie Postma:
De helende kracht van acceptatie.  Vinden door te stoppen met zoeken.
ISBN: 
9789022998618

Tine

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.