3 jaar MS

Het leven kan soms erg dubbel zijn. Het ene moment komt de MS in je leven. Het andere moment loopt een relatie tegen zijn einde. Je verliest iets. Maar je vindt ook een nieuwe liefde. Dat overkwam ook Annelies. En daarbij hoort de onzekerheid. Wie zit er nu te wachten op een nieuwe liefde met MS?  Hier lees je haar nieuwe verhaal.

“Ik dacht een vriendschap te hebben opgebouwd met iemand die mij wel zou steunen hierin, maar bij het horen van de letters MS mij gewoon aan de kant heeft gezet.”

Drie jaar geleden kwam de MS in mijn leven, maar drie jaar geleden kwam ook mijn huidige vriend in beeld. Ik was op dat moment er nog niet aan toe. Ik moest eerst voor mezelf de dingen op een rijtje hebben en dat had ik nog niet. Mijn leven was een puinhoop. Ik was net samen met mijn dochter verhuisd, omdat haar vader en ik het niet meer met elkaar uithielden. Ik had net te horen gekregen dat ze MS bij mij vermoeden en zat nog midden in de onderzoeken. Had veel stress en zat af en toe behoorlijk in zak en as. Ik dacht een vriendschap te hebben opgebouwd met iemand die mij wel zou steunen hierin, maar bij het horen van de letters MS mij gewoon aan de kant heeft gezet. Op contact met mijn huidige vriend of met wie dan ook zat ik niet te wachten. Hoe goed bedoelt het ook allemaal was.

Het contact bleef oppervlakkig. In het begin alleen via de Messenger van Facebook. Wat praten over vroeger, want wij kennen elkaar al veel langer. Het contact was alleen verloren gegaan, doordat we allebei andere vrienden kregen en omdat ik naar een andere plaats verhuisd was. Ik heb hem vrij snel verteld dat ze de diagnose MS bij mij vermoeden. Dit heeft hem niet weerhouden om contact met mij te houden. Hij steunde mij en had oprecht belangstelling en verdiepte zich er in. Hij had informatiefolders door genomen en besprak dat met mij. Hij had mij zijn telefoonnummer gegeven voor het geval ik hem eens nodig had om te praten of gewoon om gezellig even weg te gaan. Ik moest er verder niks achter zoeken, maar hij wou mij graag weer opnieuw leren kennen.

Welke man zit op een zieke vriendin te wachten, waarvan de toekomst onzeker is.

Op de dag dat het vermoeden omgezet werd in een definitieve diagnose, heeft hij gelijk contact met mij gezocht. Hij baalde net zo hard met mij mee. Hij was zo lief voor mij, dat ik het allemaal wat te mooi vond. Ik geloofde er niet in dat dit echt was. Welke man zit op een zieke vriendin te wachten, waarvan de toekomst onzeker is. Waardoor zijn toekomst ook onzeker is. Dat wil toch niemand. Hij heeft nu nog de keus om het contact te verbreken, maar hij bleef het contact houden. Na een paar maanden heb ik de knop in mijn hoofd omgezet en hem uitgenodigd voor een borrel. Ik moest weer gaan genieten, mijn eigen leven weer gaan leiden en was toch ook wel nieuwsgierig hoe hij in het echt was. Of hij nog steeds hetzelfde was als vroeger. Het verliep wat ongemakkelijk maar we hebben een super gezellige avond gehad en een tweede date volgde snel.

Toch durfde ik mijn gevoelens niet echt te uiten, ik vond hem leuk, eigenlijk wel meer dan leuk. Maar was bang om teleurgesteld te worden en dat hij mij toch niet leuk genoeg zou vinden. Dat de MS ons in de weg zou zitten. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en hem het op de man af gevraagd. Hij was hier heel duidelijk in en zei: “Het gaat mij om jou, jou als persoon. Ik ben verliefd op jou en daar hoort nu eenmaal de MS bij. We zien wel wat de toekomst ons brengt, voor hetzelfde geldt kom ik in een rolstoel of word ik ziek.” En daar had hij natuurlijk gelijk in, hij kan ook ziek worden of een ongeluk krijgen of wat dan ook. Dat hij er zo overdenkt komt ook omdat hij dit van dichtbij heeft meegemaakt. Zijn vader dacht voor zijn moeder te moeten zorgen, maar de rollen werden omgedraaid. Zijn vader werd ernstig ziek (Progressieve Supranucleaire Paralyse, oftewel PSP), zijn moeder kon de zorg niet in haar eentje doen i.v.m. haar ziekte (Parkinson), dus mijn vriend heeft de zorg op zich genomen. Hij zag zijn vader heel snel veranderen, van een sterke zelfstandige man in een afhankelijke man. Hij is uit eindelijk aan deze ziekte overleden.

Mijn rots in de branding en ben heel gelukkig met hem.

Wij hebben nu bijna 3 jaar een relatie en ik ben, tot op de dag van vandaag, nog steeds heel erg blij dat hij zo doorgezet heeft. Hij is mijn steun en toeverlaat geworden. Mijn rots in de branding en ben heel gelukkig met hem. Wij hebben het heel gezellig en fijn met elkaar. En gelukkig kan hij super goed opschieten met mijn dochter, zij voelt zich op haar gemak bij hem. Hij staat altijd voor ons klaar en dat waardeer ik maar dat waardeert mijn dochter ook. Ik denk vaak bij mezelf: “Ik mag mijn handjes dichtknijpen.”

In de afgelopen 3 jaar, heb ik, maar ook wij veel moeten doorstaan. Ik heb in moeten leveren, maar heb ook geleerd. Het was met vallen en opstaan. We hebben mooie gebeurtenissen gehad, maar ook emotionele gebeurtenissen. Maar we doorstaan alles samen en maken alles samen mee, daar door wordt het wel een stuk makkelijker allemaal. Hierdoor is onze relatie ook veel sterker geworden. Van mijn familie, vrienden, kennissen en collega’s krijg ik veel begrip. Ze helpen mij zo veel mogelijk, als dat nodig is. Niemand van hun heeft mij laten vallen in de afgelopen 3 jaar. Met sommigen is de band juist sterker geworden. Ook heb ik door mijn vriend er een hoop nieuwe vrienden bij gekregen en die zijn ook allemaal stuk voor stuk begripvol, behulpzaam en zelfs zorgzaam. Ik hoor jammer genoeg wel eens anders om mij heen. Ik vind dat dit niet zou moeten en word daar best wel een beetje verdrietig van. Omdat de diagnose MS is gesteld zegt dat niks over jou als persoon. Je bent niet anders als voor de diagnose. Jij bent nog steeds dezelfde persoon met hetzelfde karakter. Natuurlijk veranderd je leven wel, want MS is een onvoorspelbare rot ziekte die bij iedereen weer anders verloopt. Vooral in het begin zal je angstig, verdrietig en boos zijn en op basis van je stemming zou je gedrag en/of gevoelens kunnen veranderen.

Er komt misschien een dag dat het je allemaal niet meer lukt zoals je graag zou willen en achteruitgang voelt. Dat je lichaam veranderd en je in de steek laat. Dat je hoofd wel wil maar je lichaam niet. Maar juist dan is het zo fijn om steun en begrip te ontvangen van mensen die je lief hebt. Die jou het gevoel kunnen geven dat je het niet alleen hoeft te doen. Die jou accepteren zoals jij bent, want jij bent jij en je bent goed zoals je bent.

Annelies

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

  1. Lieve Annelies wat ontzettend fijn voor jou en je dochter dat jullie een fijne man in jullie leven zijn tegen gekomen ,zo zie je maar omdat jij zo positief met jou ziekte omgaat bestaan er ook hele lieve mensen heel veel liefs en geluk voor jullie samen .

  2. Hoi Annelies, zo’n topper heb ik ook naast mijn zijde gekregen. Ik heb hem ook dezelfde vraag gesteld en kreeg ook hetzelfde antwoord. Zelfs in middels 1,5 jaar getrouwd. Veel geluk in leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *