MS & stress (deel twee)

Vorige week deelde wij het eerste deel van het verhaal van Jolanda. Vandaag deel twee. Hoe gaat het met de broer van Jolanda? En nog beter; hoe gaat het met Jolanda?

Ik was inmiddels door de gebeurtenissen zo gestrest dat mijn MS even goed liet weten dat de MS ook nog bestond.

Na een uitgebreide douche en scheerbeurt, kwam mijn broer iets meer tevoorschijn, maar kwa innerlijk was hij niet meer aanwezig, zijn ziel is weg. De stemmen gingen non-stop door  en ik zie de pijn in de ogen van mijn moeder.

Hoe fijn het ook is dat je hem weer ziet en dat hij er weer is, weten we ook dat hij niet bij mijn moeder kan blijven. Maar het was vrijdagmiddag en al vrij laat, de betreffende instanties die je nodig hebt zijn niet bereikbaar.

Het was dus al een stressvolle week en dan ook nog een zwaar weekend.

We zagen geen andere optie om hem het weekend bij mijn moeder te laten. Het liefst wilde ik blijven voor mijn moeder, mijn gevoel zei het ook, maar ik had zaterdag mijn tweede uitdaging.
Ik zal daar nu niet lang op ingaan (komt in mijn volgende blog). Zaterdag had ik een afspraak met een koper voor mijn paard die ik helaas moet verkopen omdat het niet meer gaat door de MS.

Het was dus al een stressvolle week en dan ook nog een zwaar weekend.
Het zat mij het gehele weekend niet lekker en ik belde mijn moeder meerdere keren per dag op. Ik hoorde aan haar stem dat zei zich niet veilig voelde.

Ze gaf aan dat ze kennis heeft gemaakt met nog meer stemmen waarvan 1 erg argressief was en dat ze nu wel echt bang is geworden.

Na een zware zaterdag, had ik zondag een uitgebreid gesprek met mijn partner, hoewel mijn broer al jaren ingeschreven staat voor een woning, weten we dat hij nooit een woning zou krijgen in deze toestand. We moeten weten waarom hij weg is van de opvang en welke stappen we moeten zetten om hem de juiste zorg te bieden.

Zondagavond liet ik mijn partner naar mijn moeder bellen, ik was inmiddels door de gebeurtenissen zo gestrest dat mijn MS even goed liet weten dat de MS ook nog bestond.
Mijn partner heeft mijn moeder verteld, dat we maandagochtend direct zouden bellen en stappen gingen ondernemen om hem te helpen. Ze gaf aan dat ze kennis heeft gemaakt met nog meer stemmen waarvan 1 erg argressief was en dat ze nu wel echt bang is geworden.

Volgende week deel drie…

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Een reactie

  1. jeetje jolanda… mooi geschreven. Wat heftig zeg… en dat van je paard vind ik als paardenmeisje echt verschrikkelijk. Ik hoop dat je broer de goede zorg krijgt! Ik kom uit de zorg je mag me pben misschien kan ik iets regelen wie weet. Toch een fijn uiteinde gewenst!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.