Je krijgt mij nog steeds niet klein!

Aimy Tameris

MS & Hardlopen

Gepubliceerd: 11 augustus 2017

Vorig jaar op 18 juli deelden wij haar eerste verhaal. Het verhaal van Aimy. Fanatiek hardloopster. Samen met haar broer heeft ze mee gedaan aan menig hardloop festijn. Het ging goed met Aimy. Totdat het MonSter toch weer genadeloos toe sloeg. Het nieuwe verhaal van Aimy...

Je krijgt mij nog steeds niet klein!

Het is al een tijd geleden dat ik mijn verhaal geschreven heb. Dat meisje van die marathon... Jep, dat ben ik! Een jaar lang ben ik klacht-vrij geweest, dit heb ik optimaal gevierd. Alleen nu, helaas nu, gaat het toch weer wat minder met mij.

Nu schrijf ik mijn verhaal op alsof het allemaal maar niks is...

Daar kwamen ze weer. Die irritante klachten van tintelingen, gevoelloosheid en zware benen. Ik heb het een maand uit kunnen zingen met alle aanpassingen van dien. Tot dat m'n been ging uitvallen heb ik toch maar (en ja, weer veel te laat) de neuroloog gebeld. Die week kon ik gelijk nog terecht er is die dag een mri gemaakt en drie dagen later zat ik weer aan een prednisonkuur.

De uitslag van de MRI was niet goed. Ik had de uitslag ook niet heel rooskleurig verwacht. Maar toch is het altijd weer een domper. Als ik op deze manier, zonder medicatie door wil gaan zal je toch echt over een aantal jaar een hoop in moeten leveren is wat mijn neuroloog zei.

Eerste lijns medicatie heeft niet geholpen en ben ik mee gestopt i.v.m. teveel bijwerkingen. Vandaag ben ik gestart met Gilenya. Een opname van 6 uur op de cardio care om mijn hartslag in de gaten te houden. Gilenya heeft als bijwerking dat het je hartslag kan vertragen. Voorafgaand ook een aantal onderzoeken gehad of ik de medicatie ook daadwerkelijk mag gaan starten. En nu moet ik je zeggen... Dit alles is mij reuze meegevallen!
Alleen 6 uur lang liggen op een bed en geen kant op kunnen door al die snoeren om je heen... Ik heb mij gevoeld als een kapotte auto.

Ik voelde mij in de steek gelaten door mijn lichaam waar ik iedere dag zo goed voor zorg.

Nu schrijf ik mijn verhaal op alsof het allemaal maar niks is, alsof ik er met twee vingers in mijn neus doorheen ben gegaan. Ik kan je vertellen, dit ging ik niet! Voor het eerst raakte de MS mij zo erg zowel lichamelijk maar ook geestelijk. Ik voelde mij in de steek gelaten door mijn lichaam waar ik iedere dag zo goed voor zorg. En toch gebeurt er dit. Toch weer een schub en toch weer een slechte MRI.

Ik heb mijn spullen gepakt en ben een weekend weg gegaan. Even helemaal niks. Alleen maar aangewezen op mijzelf. Helaas heb ik de MS niet daar in Vlissingen achter kunnen laten maar wel alle negatieve en vervelende uitslagen en gevoelens.

Nee MS, je krijgt mij nog steeds niet klein!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • elly van duin schreef:

    Heb al 24 jaar ms en met lange tussenpozen een aanval. Soms zware benen en altijd die moeheid maar s morgens ben ik het actiefste. Goed van jou dat je niet opgeeft en optimistisch blijft want het is en blijft een nare ziekte en genezing is er niet. Luister naar je lichaam en doe waar je goed in bent en geniet!

    • Everaert Ann schreef:

      Fijn dat je niet opgeeft, ik ben ook sportief geweest altijd en nu nog, ik blijf lekker paardrijden , en niks kan me tegenhouden, , laat die vervelende klachten je niet domineren he, je leven njiet en de ms niet! Soms is het lastig als je weer op de feiten word gedrukt, maar als het goed gaat , geniet je dubbel zo hard he, je bent een vrouw naar mijn hart, optimistisch sportief en vastberaden!!!

  • MS & Mis(s) verkiezing 2017: Janneke Knol

    Janneke Knol

    Zit jij al voor de buis? Straks om 20:30 uur begint de Mis(s) Verkiezing 2017. De laatste Mis(s) Verkiezing dateert alweer van 2007. In dat jaar werd Reni de Boer winn... › Lees meer

    Afgekoeld, onderkoeld, opgedroogd!

    Tine Leewens

    Eerder publiceerden wij het verhaal van Tine. Zij heeft kennis gemaakt met de Wim Hof methode. Deze man - ook wel de Ice Man- g... › Lees meer